آرزده ،چوآن طفل یتیمم هرجاکه رسیدحرف پدر بود                        

  بهانه ها برای زیستن زیادتتد   یکی همین تو   که همیشه میخواهی فردا بیایی                                                                                                                                                                                                                    

  ای غم برو شبی به خانه ام سر بزند   مشگل زبامی که گریزد دگر پر بزند              

از دیده های من همی روان است اشکی که عکس تو درآن نهان است          

سایه ات افتاده برسقف دلم در هوای که پر از باران است        

دل که دادیم نگیریم دگر ما وفا ازچشم تو آموختیم        

زندگی جدی ترین شوخی دنیاست اگر   ما به خنده نرسیده به پایان برسد          

 حالی نمانده دگر برای کندن کوهی   شیرین در انتظار صدای تیشه هاست            

درقصه های کودکی ما عشق نبود  گرگی بود و با حلیه های فراوان        

  یقعوب نمی داند در قصر زلیخا کیست این قائله را خنم کن ای یوسف کنعانی        

همیشه اتفاق های غریب در روزهای گمشده  می افتد لحظه های که نام شان را نمی خواهم بدانم شادی غم آوری که جان میدهد برای گم شدن      

تو غنچه ی که منتظرِ آفتاب بهاری ومن هوای پراگنده در حواشی تو در سرزمینی که هردو غریبیم      

    مانند ماه باش به ویرانه ها بتاب که گنج ها در خرابه ها نهفته اند        

کجای این دشت روییده ای که نسیم خانه توست ومن یاد ترا ازشعری به شعر دیگر میبرم          

امروز که از کوچه به اخمی گذشتی   تحریم نگاه های توهم دردسری شد              

   همان رودی  که سیلی را  به دل دارد   به دریا رفتن اش حتمی ولی خون جگر دارد        

  بهاری که پا نهاده در چشمِ سبزه ها   درکوچه های شهرماجز لباس نو ندید        

  ابری سپیدم درآن حجم نگاهت   خواهم ببارم ولی اشک ندارم          

  یکی در قصرفرعون دیگری درچاه   که در خواب برادرهازلیخامی آید        

  من به دنیای دلت راه بیابم اگر   برسرکوچه ی توصدشبستان بزنم