شعرهای کوتاه

  بهاری که پا نهاده در چشمِ سبزه ها   درکوچه های شهرماجز لباس نو ندید         ...

خوب شدتاجران شکر نمی دانند از آن همه نبات که بر لبان داری ...

آفتابی که گونه های ترا سرخ می کند قلب سوزان من است حالا که نیستی دلخوشیم نگاه به جانِ سردِ ماه ی ست هر شب دورتر می شود       ...

تو مثلِ لبخندی کوتاه بدون حرف میانِ شکوفه های سرخ که از بوسه ها دور است ...