شعرهای کوتاه

وعده دادی، که بیایی، غم از دل ببری سینه با دل شکست، باز تو پیدا نشدی         ...

سخت است که بخواهی و بیایی وقتی که دلی منتظر نیست         ...

سایه ات افتاده برسقف دلم در هوای که پر از باران است         ...

دل که دادیم نگیریم دگر ما وفا ازچشم تو آموختیم         ...

   همان رودی  که سیلی را  به دل دارد   به دریا رفتن اش حتمی ولی خون جگر دارد         ...

  من به دنیای دلت راه بیابم اگر   برسرکوچه ی توصدشبستان بزنم             ...

  مثل آن ماه باش هر شب بیقرار   دل به دریا میزند در برکه ها       ...

  چاره کردند  دلم را بگذرم   سر راه     تا هوایی بخورد در قفسی از نفسی       ...

گویا قرار نیست که دست های ما به هم رسند با حجم ِ این فاصله ها باز در دلِ منی     ...

چهار راهی شده است این دلِ بی صاحب من که زهر سو در آیی ندانی چه کنی   ...

با خیسی خاطرات تو چه کنم که بوی دلم را بلند میکند ...

دلم کتابِ کهنه ی ست به زیربارانِ تازه ی که واژه هایش رفته اند و باد سرکشی مدام ورق میزند   ...

  بهار اگر بیاید میگویم به او که شاخه های لختِ دلم را زمستان شکسته است     ...

صبح گفت: همراه ی من دلی ست خفته به دامن سپیدِ نازکم که مرا هرگز رها نمی کند وقتی به شهر او میرسم بیدار میشود   ...

  از دل های مانده در میانِ راه   نپرسید کسی   جامانده ی   کدام قطارِ بی مسافرید.         ...