شعرهای کوتاه

شعر دیدارِِ پر لرزی ست میگویم نمی شنوی میخوانم نمی گویی دستِ سپیدی که مرا به سوی   خانه ی  تو میبرد       ...

افزون نمی کند حیرت مرا عمری که پیچیده به دست پای من ...

آنقدر پرم که دستانِ نرم مرگ می تواند خالیم کند ...

درسفرم به عمقِ روزی که از آن بر آمدی همراه ی آرزوی که دست مرا هرگز رها نمی کند       ...